Nieuwjaarsrecepties: een feest of doemscenario?

Bleiswijk - De helft van de Nederlanders heeft een hekel aan de nieuwjaarsborrels waar relatief onbekenden je proberen te zoenen. Larinda Bok van Personal Branding by Unique Kleur & Stijl
ziet een nieuwjaarsreceptie niet als feestje maar als onderdeel van je werk. De recepties van je werkgever, samenwerkingspartner of collega-ondernemers horen er gewoon bij. Je hoeft echter niet alles op alles te zetten om zo perfect mogelijk overal te verschijnen.

Zeven strategieën van voor ontspannen nieuwjaarsrecepties: 

1. Keuzes maken
Als je veel uitnodigingen hebt, beoordeel je de uitnodigingen op relevantie en bepaal waar je zakelijk het meeste uit kunt halen. Stuur altijd een bedankje voor de uitnodiging en geef door dat je verhinderd bent. Je bent niet verplicht een reden op te geven.

2. Netwerken
Zie nieuwjaarsrecepties als kans om nieuwe mensen te ontmoeten, maar wees er niet op uit om zoveel mogelijk visitekaartjes te scoren.

3. Nieuwjaarszoenen
De drieklapper verbreidde zich na 1980 als begroetingsritueel. De sfeer in bedrijven wordt steeds losser, je mag je collega’s zoenen. Onbekenden kan je beter niet zoenen. Om botsingen te voorkomen is het zoenprotocol: links, rechts, links.

4. Ik zoen niet
Wees duidelijk als je niet gezoend wilt worden. Creëer op een aardige manier afstand door met een meer gestrekte arm de ander glimlachend te begroeten. Twijfel je? Als heer is het respectvol om aan de dame over te laten of er gezoend wordt. Neem even afstand en je weet snel genoeg of er ruimte is voor zoenen.

5. Dresscode
Houd je aan de dresscode zoals op de uitnodiging staat vermeld. Geen dresscode? Zorg dan dat je stijlvol gekleed gaat. Het hoeft niet perfect, perfectie is niet haalbaar. Kleed je met zorg, draag bij twijfel een das, je kunt deze altijd nog afdoen.

6. Als je niemand kent
Besef dat je niet de enige bent. Door je vooraf te verdiepen in de organisatie en diens relaties, kan je selecteren wie je zou willen spreken. Tijdens nieuwjaarsrecepties is het geaccepteerd om een gesprek te onderbreken. Ga met een open houding bij een groepje staan, maak oogcontact, zeg bijvoorbeeld: “Mag ik u even onderbreken?”, en stel jezelf voor.

7. Lichaamstaal
Je eerste indruk kan je maar een keer maken. Non-verbaal gedrag is veel belangrijker dan wij denken. 93% van de communicatie tussen mensen berust op houding, gezichtsuitdrukking, oogcontact, stem en zelfs lichaamsgeur. Sta licht voorovergebogen en kijk je gesprekspartner aan. Op deze manier kom je geïnteresseerd over.

Rest nog een laatste vraag: Tot wanneer mag je nieuwjaar wensen? In het algemeen gezegd mag je na de derde week van januari, om precies te zijn, na de nieuwjaarsontvangsten van de koning en de voorzitter van de Tweede Kamer geen ‘Gelukkig Nieuwjaar’ meer wensen.

Larinda Bok: "Geniet van het samenzijn met familie en vrienden en voor 2018: De beste wensen en een stijlvol en gelukkig nieuwjaar!”

Hans Cieremans ontroert met zijn gedichten

Bleiswijk – Al meteen bij het allereerste gedicht dat uit zijn pen vloeide, kreeg Hans Cieremans veelbelovende reacties, zoals: ‘Mooi’, ‘gevoelig’ en ‘herkenbaar’. “Het is fijn dat mensen jouw gedichten begrijpen",  zegt de dichter die vorig jaar met behulp van crowdfunding zijn nieuwste bundel ‘Vergeet-me-nietjes’ uitgaf. De inspiratiebron hiervoor komt uit de ouderenzorg. Hugo Borst noemde deze bundel ‘ontroerend goed!’

Artikel Hart van Holland

Tijdens een wandelingetje met de hond doet Hans veel inspiratie op voor zijn gedichten.

Heel toepasselijk voor deze periode zijn de kerstgedichtjes, ook uit de bundel '‘Vergeet-me-nietjes’.

Kerstvisite

Met de kerst weer naar je ouders,

want zo gaat dat elk jaar.

Eerste kerstdag naar de mijne

tweede kerstdag die van haar.

Eerste kerstdag fijn gourmetten

tweede kerstdag een konijn.

Langzaam raak ik opgeblazen,

te veel eten te veel wijn.

En de kinderen zijn lastig,

willen liever gauw naar huis

Oma zet dan de t.v. aan,

wat een uitkomst is die buis.

Opa gaat dan zitten tukken,

snurkt als een kettingzaag.

Oma vraagt: ‘Wil je nog koffie?’

en natuurlijk zeg ik: ‘Graag’.

Dan nog even liedjes zingen,

dat hoort bij de kerst nietwaar?

Oma zegt: ‘Hiervan geniet ik,

zo gezellig met elkaar.’

En dan denk ik: Wat gezellig?

'k Wil naar huis ik ben het zat.

Geforceerd gezellig wezen,

'k heb het helemaal gehad.’

Geen minuutje voor mezelf,

die verplichting elke keer.

Maar intussen weet ik nu al:

‘Volgend jaar dan ga ik weer.’

Zo verstreken vele jaren

en de kerst komt nu weer aan.

Voor het eerst hoef ik dit jaar niet

naar mijn ouders toe te gaan

'k Hoef er niet meer te gourmetten

en geen liedje dat ik zing

Opa snurkend na het eten,

is nog slechts herinnering.

Had ik nog maar die verplichting,

voelde ik maar niet de pijn,

van de tijd die voor mezelf is,

nu mijn ouders niet meer zijn.

 Opa’s kerstster

‘Ogen dicht, je mag niet kijken.
Opa, ik heb een geheim.’
Op de tafel stonden potjes,
één met glitters, één met lijm.
‘k Deed mijn handen voor mijn ogen
tot ze zei: ‘Ja kijken maar.
Opa kijk, voor jou een kerstster
gemaakt met mijn kinderschaar’.

Heel verrast heb ik die kerstster
van mijn meisje aangepakt
En ik zei: ‘Wat is hij mooi zeg
heb jij zelf die ster beplakt?’
‘Ja hoor, opa’ zei mijn kleinkind
en ik zei: ‘Wat word je groot.’
Met haar plakkerige handjes,
kroop ze trots bij mij op schoot.’

Ze vroeg mij om een verhaaltje,
ik vertelde van de ster.
Van het kindje in de kribbe,
van de wijzen van heel ver.
Tussendoor stelde ze vragen:
‘Waren alle mensen blij?
Was de ster boven de kerststal
net zo mooi als die van mij?’

‘Ja, natuurlijk’ was mijn antwoord
‘die ster scheen voor allemaal’.
‘Dat had ik wel willen zien hoor.
‘k Vind het echt een mooi verhaal.
Maar mijn kerstster is ook heel mooi,
die is echt alleen voor jou.’
Ze gaf mij een dikke pakkerd:
‘omdat ik veel van je hou’.

Artikel Hart van Holland

Intocht Sinterklaas in Bleiswijk

Het was op zaterdag 25 november een drukte van jewelste op de Rottedijk. Tientallen kinderen zorgden, al zingend, samen met hun ouders, opa's en oma's en broertjes en zusjes voor een  warm welkom van de Sint en zijn gevolg. Kruiwagens strooigoed stonden klaar voor de strooipieten.

‘Mantelzorgen overkomt je'

Bergschenhoek – Het gemeentehuis zette op de Dag van de Mantelzorg de deuren wagenwijd open voor alle mantelzorgers in Lansingerland.

“U levert zorg die professionals niet kunnen geven, omdat u heel nabij bent,” aldus Ankie van Tatenhove. De mantelzorgers, die altijd in de weer zijn voor een ander, stonden nu eens zelf in het middelpunt. 

 

‘Zonder water is er geen leven'

Bleiswijk – Met proefjes en een quiz gingen vmbo leerlingen van de Melanchthon Business School in de projectweek van het water aan de slag om zelf te ervaren hoe belangrijk water eigenlijk is. Wethouder Simon Fortuyn en hoogheemraad van Schieland en de Krimpenerwaard Agnes van Zoelen kwamen langs om uit te leggen dat er zonder water geen leven is.

De proefjes om de doorlaatbaarheid van aarde, veen en zand te bepalen

 vonden de meeste leerlingen erg leuk om te doen. Sommigen kregen er wel ‘een lamme arm’ van.

Met de quiz waren drie powerbanks te winnen.

Mijn job is top - Adri Sonneveld

‘Er is altijd hoop op herstel’

Bleiswijk - Adri Sonneveld wist als klein meisje al heel zeker dat zij een ‘mensenmens’ zou worden. "Opgegroeid in een klein dorpje als oudste in een gezin van vijf en met veel vriendinnen om mij heen, was het al snel duidelijk dat ik later met mensen zou gaan werken.”

De interesse in het gedrag van mensen is voor Adri Sonneveld altijd de grote drijfveer geweest voor een carrière in de psychiatrie. Met vormingswerk voor jongeren en vrijwilligerswerk in het gevangeniswezen deed de therapeute een brok aan ervaring op waarmee zij in haar eigen praktijk aan de slag ging.

"Vanuit het warme gezin in het kleine Utrechtse dorp Kockengen was het best een grote stap om mijn vleugels uit te slaan. Maar ik wilde zo graag meer over mensen weten en leren, daar ligt mijn hart. Ik ging studeren aan de sociale academie in Ede en reisde heen en weer met de trein. Daar is mijn wereldbeeld wel breder geworden. Tijdens een stage van tien maanden, in psychiatrisch centrum Zon en Schild in Amersfoort, heb ik mijzelf pas goed leren kennen. Dat was een soort ontgroening. Ik was toen twintig jaar. Het heeft mijn persoon gevormd. In die tijd kon je niet zomaar elke baan krijgen die je wilde. Voor psychiatrie werd vaak ervaring gevraagd. Ik heb gekozen voor vormingswerk met jongeren. Het moederschap bracht mij naast heel veel vreugde helaas ook meerdere postnatale depressies en chronische migraine. Daardoor was een betaalde baan op dat moment onmogelijk. Gelukkig vond ik passend vrijwilligerswerk bij Gevangenenzorg Nederland. Ook is het mij gelukt de bachelor psychologie af te ronden. Dit alles komt nu samen in mijn eigen praktijk”. 

"Het wil het er bij mij niet in dat er geen hoop is op herstel bij psychosociale problemen. Ik heb ervaren dat er in de meest uitzichtloze situatie altijd íets mogelijk is." Kern van de therapie is voor Sonneveld empathisch luisteren. “Bij iemand die worstelt met psychische problemen help je door middel van oprechte aandacht en vakkundige zorg de ander ‘op weg’. Vandaar de naam: Praktijk Op Weg Bleiswijk.”

25 jaar 'ontmoeten' in De Leeuwerik

Het ‘ontmoeten’ loopt als een rode draad door de geschiedenis van diensten- en ontmoetingscentrum De Leeuwerik van Welzijn Lansingerland dat deze week vijfentwintig jaar bestaat. 

Loes Frese onthult het nieuwe naambord bij de hoofdingang waarna zij het lint doorknipt van de tentoonstelling '25 jaar'. De vrijwilligster is al 20 jaar actief in De Leeuwerik, verzorgde veel knip- en plakwerk voor de tentoonstelling en pleitte al jaren voor een nieuw naambord. 

Hennie in't Veen kijkt op de achtergrond toe terwijl Loes Frese het lint doorknipt

Terwijl de opening van de de feestweek aan de gang was, gingen alle activiteiten in de Leeuwerik gewoon door. Zoals de breiclub, die ook al 25 jaar bestaat. De dames breien onverstoorbaar door voor dekens in Roemenië terwijl op de achtergrond de festiviteiten van de fesstweek plaatsvinden.

Muskusrattenbestrijder Jan Hermus: ‘Het voelt niet als werk’

Bleiswijk – In een kano, in een motorbootje of gekleed in een waadpak. Zo kom je de muskusrattenbestrijder tegen. Altijd langs de oevers, op zoek naar sporen van de muskus- of beverrat. Zo’n 1000 kilometer lengte waterkant valt onder zijn verantwoordelijkheid. Samen met negen collega’s en een rayonambtenaar van het waterschap beschermt Jan Hermus op deze manier de kades en dijken. “De ratten graven enorm veel grond af en bouwen gangen waardoor instorting van de kade dreigt.”

“Mijn opa was tuinder en ook beroepsjager. Ik ging altijd met hem mee.” Via een baan in de bosbouw bij het Recreatieschap Rottemeren kwam het ambt van muskusrattenbestrijder op Hermus’ pad. “Het voelt niet als werk, daarom houd ik het al tweeëndertig jaar vol.” 

“Keutels van de ratten zetten je soms op het spoor van een ‘bouw’, zo heet hun behuizing onder water. Ze zijn gek op oeverplanten. Je kijkt dus ook altijd of daar ‘vraat’ aan zit. Een beverrat bijt een stengel af met een strakke streep overdwars, anders dan een muskusrat die een meer hoekige beet heeft. Zulke dingen weet je uit ervaring. 

Om te weten waar ze graag zitten moet je kijken door de ogen van de rat. Ze eten planten en zoetwatermosselen, deze laatste bijten ze op een speciale manier open. De muskusrat laat een mossel helemaal heel, in tegenstelling tot een meerkoet die hem helemaal kapot slaat. Een volwassen muskusrat graaft in een jaar wel een kuub grond uit de kade. Als ik er eentje op het spoor ben, trek ik mijn lieslaarzen aan en zoek ik met mijn voeten naar het gat van zijn bouwsel. De volgende stap is het zetten van een klem. Het klinkt niet leuk, maar hiermee beschermen we wel het omringende laaggelegen gebied tegen overstroming.”

 “Door alles wat ik zie op een dag, met daarbij de vrijheid die ik heb, word ik het nooit zat. Net nog lag ik met de boot ‘in het kantje’ mijn twaalfuurtje op te eten, toen er tien meter bij mij vandaan een ijsvogeltje even kwam vissen. Ik verdiep mij in meer dan alleen die rat. De natuur verandert steeds, laatst nog zag ik een kiekendief, een grote roofvogel, overvliegen. Die ben ik later samen met mijn vrouw, ook een natuurliefhebber, gaan zoeken.”

Burendag 'in de bocht van de Ham'

Bergschenhoek - De plek voor hun eerste echte Burendag was voor alle bewoners aan de Rottekade en het Lage en Hoge Bergse Bos zo klaar als een klontje. "In de bocht van 'de ham' natuurlijk," zegt Hannie van den Heuvel, voorzitter van Bewoners Organisatie Rotte (BOR). 

Terwijl de sloepeigenaren hun boot gereed maken voor een vaartocht met het motto ‘schuitje varen’ en ‘theetje (wijntje) drinken’, wordt aan de wal bijgepraat. De jeugd vermaakt zich op een springkussen en met een kleurwedstrijd.

Klik hier voor het artikel in Hart van Holland