Als
kind wilde ik altijd al graag naar diergaarde Blijdorp in Rotterdam. Vooral
voor de olifanten, nog steeds mijn favoriete dier. Af en toe mocht ik met mijn
beste vriendinnetje mee. Met mijn ouders kwam ik er in mijn beleving
nauwelijks.
In
de jaren vijftig was mijn vader fotograaf. Naast bruidsreportages bestond zijn
werk uit het maken van familiekiekjes van bezoekers in de diergaarde met een
olifant, ‘Groeten uit Diergaarde Blijdorp’. Hij pachtte in die tijd voor
vijfhonderd gulden een plek in de dierentuin. In het familiearchief doken
foto’s op van mijn oudere zus, zittend op een olifant, maar zo’n plaatje is van
mij niet te vinden. Misschien komt juist daar mijn liefde voor Blijdorp en de dikhuiden
vandaan?
Toen
ik zelf moeder werd kon ik niet wachten met het aanschaffen van een abonnement
zodat ik met onze jongens en hun vriendjes op de meest onmogelijke tijden(dan
zie je de beesten op hun best) door de dierentuin kon struinen. De olifant
bleef mij boeien. Nog steeds kan ik enorm balen van het per ongeluk ‘deleten’
van mijn reportage ‘olifanten in bad’ in de dierentuin van Boedapest, jaren
geleden tijdens een stedentrip.
Mijn
vader, inmiddels eenennegentig jaar, is na wat omzwervingen weer terug bij zijn
oude passie, het fotograferen. Als het weer het toelaat, trekt hij er met de
scooter op uit om lammetjes en broedende zwanen op de gevoelige plaat vast te
leggen. Het is voor hem een mooi tijdverdrijf om de foto’s op de laptop de
zetten en er verjaardagskaarten van te maken.
Zelf
kreeg ik een aan fotografie gerelateerd beroep, als röntgenlaborante leerde ik
alles over diafragma’s en belichting. Pas veel later kwam het fotograferen als
hobby op mijn pad. Samen met mijn vader, in die tijd de tachtig al gepasseerd
en net gewend aan digitale fotografie,
ging ik op zoek naar een voor mij geschikte camera.
Inmiddels
is die hobby aardig uit de hand gelopen en maak ik foto’s bij de artikelen die
ik schrijf voor een lokale krant. De grote uitdaging daarbij is om mensen te
interviewen en tegelijkertijd fatsoenlijke plaatjes te schieten, niet altijd
onder de meest ideale omstandigheden.
Mijn
motto ‘Gezond nieuwsgierig en Schrijfgraag’ en mijn brede maatschappelijke
interesse leveren mij keer op keer inspiratie op voor het schrijven en
fotograferen.
Andrea
van der Houwen