Voor de kersteditie van Hart van Holland bezocht ik mensen in Lansingerland, elk met hun eigen kerstverhaal.
In Bleiswijk ontmoette ik Riet van den Langenberg die haar talent voor het handwerken vroeger
gebruikte om brood op de plank te krijgen. Tegenwoordig maakt zij, nu als haar hobby, lappendekens. Ook breit en haakt zij erop los. Een van de nieuwste
creaties is een kerststal. Elk figuurtje uit het kerstverhaal is door haarzelf gehaakt.
Riets echtgenoot kan zich er gelukkig wel in vinden. “Zolang zij er maar
plezier in heeft vind ik het prima.”
Lang geleden begon Riet met het naaien van kleding tijdens een betrekking
als verzorgende in een gezin. "De mevrouw vroeg mij om een jurkje voor haar
dochter te maken uit een oude japon van haarzelf. Dat lukte wonderwel. Later
maakte ik rokken en maatpakken tegen betaling want mijn man vond dat ik best
voor mijzelf kon gaan beginnen. Wij schaften professionele naaimachines aan en
het liep als een trein. Helaas kwam er dertig jaar geleden een kink in de kabel
door een lichamelijk ongemak. De machines moesten de deur uit en het duurde
twee jaar voordat ik weer met naald en draad uit de voeten kon. Ik begon
lappendekens te maken voor kindjes in het Sophia Kinderziekenhuis. Dat doe ik nog
steeds. Helemaal met de hand met allemaal verschillende stofjes. Hopelijk
blijven ze wel mooi als ze in de ziekenhuis wasmachines terecht komen. Breien
en haken lukte ook weer en toen ik patronen voor kerststal figuren zag, kreeg
ik de kriebels. Eerst denk je ‘dat kan ik niet’ maar je kan meer dan je denkt. Je
begint met het haken van vasten voor het hoofd, dan het lijfje en de armen en
benen. Zo ontstonden Jozef en Maria, het kindje Jezus in de kribbe, de engel
Gabriel, de herders en de drie wijzen uit het oosten. Ook de ezel, de os en de
schapen zijn prachtig geworden. Je vult de poppetjes op met rijst en fiberfill.
Zelfs de palmboom en de stenen zijn gehaakt.”
Riet vindt de twee
kamelen ‘de allerleukste’. En dan
vooral de ‘liggende’ die met zijn guitige uitdrukking zorgt voor de vrolijke noot in
het tafereel.
“Het
moeilijkste om te maken waren de schapen. Het garen dat daarvoor nodig was is
lastig te verwerken. De katoen moest er met een naald doorheen. Toch is het
gelukt! Ik ben daar erg blij mee."
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
In Berkel en Rodenrijs nam ik een kijkje op de zolder van Ina Molenaar, boven het Museum Molenaars Oude Tractoren. Tussen alle spulletjes van vroeger die Ina Molenaar
verzamelt, zit een snoer met antieke kerstverlichting waar zij ‘bijzonder aan
gehecht’ is. “Ook de originele doos is voor mij heel waardevol.” Als zij het tevoorschijn haalt komt het verhaal dat erbij
hoort weer tot leven.
Hoe oud de kerstverlichting precies is weet Molenaar
niet. “Het moet van ver voor de oorlog zijn want pas veel later kwamen er
exemplaren met houdertjes van porselein. De glazen kaarslampjes draai je elk in
een bakelieten onderkant. Ik ga het niet gebruiken omdat ik bang ben dat de
stoppen doorslaan.” Het snoer met de originele Philips verpakking hoorde bij
een privé collectie elektrische apparaten van een goede vriend van de familie
Molenaar. “Toen hij, overigens veel te jong, overleed heb ik mij erover
ontfermd als een soort hommage aan hem.”
Soortgelijke snoeren met lampjes werden vroeger vooral in ‘gegoede
kringen’ gekocht. Het was volgens Molenaar ‘bon ton’ om er eentje te hebben. “Mijn
moeder had daar geen geld voor. Zij bevestigde takken boven de schilderijen en
plaatste daar met wasknijpers kaarsjes in. Er stond altijd een emmer water met
een spons stand-by. Vervolgens droop natuurlijk het kaarsvet op het linoleum,”
lacht Molenaar.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Bij Bouman Anthuriums in Bleiswijk ging ik langs op een 'piekdag'.
Ontelbare overuren maakt men met kerst in de anthuriumkas aan de Groendalseweg.
De
snijbloem met een tropische achtergrond is nog lang niet bij iedereen bekend als
kerstbloem. Dat de anthurium wel degelijk populair is blijkt wel uit de
verdubbeling van het aantal stuks dat in de kerstperiode verhandeld wordt.
“Alles
op het laatste nippertje natuurlijk,” zegt Nel Bouman, “ook al heeft de
anthurium een lange houdbaarheid, je wil de bloem toch zo vers mogelijk de deur
uit laten gaan.”
Vooral
de ‘Tropical’ is erg gewild. “Deze rode anthurium staat al vijftien jaar op
nummer een in het buitenland,” merkt bedrijfsleider Jens Kool op die de ene na
de andere telefonische bestelling
doorkrijgt op ‘piekdagen’.
Karrenvrachten
vol met gesneden anthuriums staan klaar om ingepakt te worden. “Het betekent voor
ons twee keer zo hard werken,” zegt Kool. “En dat juist nu het zo lastig is om
scholieren te mobiliseren, zij hebben immers nog geen kerstvakantie. We gaan soms
door van zeven uur ’s morgens tot ’s avonds acht.
De meeste
mensen denken bij een anthurium aan het felrode exemplaar bij oma in de
vensterbank. Dat imago is volgens Nel Bouman compleet achterhaald. “Elk jaar is
er met kerst meer vraag naar anthuriums. Met zijn luxe uitstraling uitermate geschikt
voor kerststukken in alle interieurs.” Bouman Anthuriums kweekt ruim zestig verschillende
kleuren, van het traditionele groen en rood tot wit, roze en paars. “Voor onze eigen
winkel kijken we elk jaar naar de trends. We beginnen in september al met het
bepalen van de stijlen voor de kerstcreaties en arrangementen.” Nel Bouman
wijst naar de kerststukken in ‘Scandinavische’, ‘Ibiza’, ‘winters groen en
blauw’ en ‘robuust puur en warm’ woonsferen waarin anthuriums prijken in
combinatie met hout, keramiek en kerstballen. Het is te makkelijk om te denken dat
een anthurium wel even in een modekleur gekweekt kan worden. “Zo werkt het
niet.” Het traject van de zaadveredeling is een secuur en tijdrovend proces. “Het
duurt soms wel drie jaar voordat je de anthuriumplant in de kwekerij hebt. Wij
houden de plant vervolgens gemiddeld tien tot twaalf jaar voor de productie.”
bij
Kool ontstond de
passie voor de anthurium al toen hij als vijftienjarige scholier bij Bouman
kwam werken. Hij koos voor de opleiding agro-handel-transport en logistiek.
Kool is verantwoordelijk voor de planning, het klantcontact en de indeling van
het personeel. “De glastuinbouw is letterlijk en figuurlijk een bloeiende
sector, dat wil ik graag meegeven aan de jonge stagairs die ik begeleid.”
Trots
laat Jens Kool de ‘Tropical’ zien, de rode anthurium die al vijftien jaar op
nummer een staat in het buitenland
Justyna legt de anthuriums voorzichtig een voor een in de doos
