Column week 43 Avondspits

 

Moment Suprême gemist

Het overkomt iedereen met een volle agenda weleens: stiekem door de achterdeur moeten vertrekken bij een lezing of openingsceremonie, omdat de tijd voor de volgende afspraak begint te dringen. Het voelt niet lekker maar dit keer ontkwam ik er niet aan bij de opening van het vernieuwde Outdoor Valley Wintersportcentrum. Het feestprogramma liep een beetje uit en vlak voordat het lintje werd doorgeknipt ben ik weggegaan. Gelukkig kreeg ik een groot gedeelte van de feestvreugde wel mee en had ik al leuke foto's gemaakt van het skiën en tuben op de splinternieuwe groene matten. Later ontving ik via-via alsnog een foto van het moment suprême.

Het plezier spettert er vanaf.

Een van de eerste ski-klasjes die op de nieuwe baan skiën.

Ook het tuben onderging een metamorfose.

Onder toeziend ook van Mascotte Buddy en eigenaren Erik Rovekamp (links) en Jasper Rotgans

                                   knipt de kinderburgemeester van de Rotte het lintje door.

Een van de jonge klimmers geniet van Net Adventure. 

.

Column week 35 Uitzwaaien is van alle tijden

 

Column week 31 Olympische droom

 

 

 

'Gewoon Ina': Leesvoer voor de vakantie

Het boek waarin Ina Molenaar haar levensverhaal heeft opgetekend vliegt de plaatselijke boekwinkels uit.

Naast Ina's eigen belevenissen geeft zij ook een inkijkje in het leven van alledag in vroeger tijden, afgewisseld met belangrijke gebeurtenissen in de vaderlandse geschiedenis. En, niet onbelangrijk: met een grote dosis humor.

Kortom: prima leesvoer voor de komende vakantie, ook op het strand!

Columns schrijven, een nieuwe uitdaging in 2021

Sinds januari van dit jaar mag ik maandelijks een column schrijven voor Hart van Lansingerland.

Zo'n nieuwe uitdaging gaat natuurlijk met vallen en opstaan.....meteen al in de tweede column maakte ik een dijk van een spelfout. Eigenlijk omdat ik een zin ging veranderen waardoor de vervoeging van het werkwoord niet meer klopte. Het is enkele trouwe lezers opgevallen, voor anderen is het een leuk zoekplaatje. Het is de column 'Ieder z'n vak'. Heel toepasselijk is deze titel dan ook, achteraf gezien.

Hierbij plaats ik de eerste zeven columns, voortaan elke maand in dit blog te lezen.

Op bezoek bij zoölogisch manager Janno Weerman in Blijdorp

Enkele weken geleden bezocht ik Janno Weerman in Blijdorp. Hij vertelde over zijn mooie baan als zoölogisch manager in de diergaarde. Janno liet mij inzien dat een dierentuin meer is dan alleen maar 'aapjes kijken'. Hij gaf mij een inkijkje in de natuurbescherming in de breedste zin van het woord: "Wij willen de mensen bewustwording bijbrengen over hoe het met de wereld gaat".

Janno lichtte ook een tipje van de sluier op over het uitzetten van dieren in het wild. “Dat gebeurt weleens bij bedreigde diersoorten, en als die vraag komt moet je natuurlijk een gezonde populatie hebben en zelfs dan nog gaat er een hele langdurig aanloopfase aan vooraf. Zo’n dier wordt dan eerst in een semi-reservaat geplaatst om te wennen aan de natuur. Dat is een paar hectare groot, maar wel omheind. Pas de jongen daarvan gaan echt de natuur in. Het is ooit gebeurd met przewalskipaarden en gouden leeuwapen. Met de panda’s zijn we op die manier bezig in India”, vervolgt Janno. Wij monitoren ze in een semi-wildreservaat om te kijken wat ze doen en waar ze blijven. Ook de uitval en geboortes worden bekeken". 

               

CliniClown Moes tovert een lach op gezicht van zieke kinderen en mensen met dementie

Tijdens het - telefonische - interview met Marcel Weijers was ik meerdere keren even stil....stiller dan gewoonlijk als ik met iemand spreek over zijn of haar 'top-job' want ik hoefde maar een halve vraag te stellen en Marcel begon zoveel moois over zijn werk te vertellen, dat ik wel een hele krant vol had kunnen schrijven.

De muzikale en een beetje naïeve CliniClown Moes en zijn collega's vrolijken niet alleen zieke kinderen op, maar ook mensen met dementie. Marcel herinnert zich nog heel goed een bezoek van enkele jaren geleden aan een verpleeghuis in Lansingerland. "Ik zou ook nu heel graag langskomen, maar zolang de coronamaatregelen gelden kan dat fysiek niet. In plaats daarvan brengen wij wel 'online' bezoekjes." 

Website CliniClowns

Corry Ammerlaan ontwerpt eigentijds Sophietje voor het Sofia Kinderziekenhuis

Tijdens een interview vertelde Corry Ammerlaan mij dat zij iedere ouder een kind gunt dat genietend en dansend door het leven gaat. "Ook zieke kinderen geef je het liefste een positieve ervaring mee voor later".  Toen zij benaderd werd om een nieuw en eigentijds Sophietje te ontwerpen twijfelde de kunstenares dan ook geen moment en ging aan de slag in haar atelier. De nieuwe sculptuur van Sophietje heeft een hart stevig in haar handen geklemd. Met een opgeheven gezichtje en haar dansende vlechtjes kan zij de hele wereld aan.

Corry Ammerlaan is artistiek directeur bij Artihove en ontwerpt haar sculpturen vanuit een grote maatschappelijke betrokkenheid. Zij vertelt over de kleine Ark van Noach die zij eerder maakte voor het Wereld Natuur Fonds: "Dat was het eerste waar ik een model  van maakte in was. Het moest een heel klein bootje zijn en de dieren zouden leuk en levendig moeten worden. Ik dacht meteen aan een olifant, dat is natuurlijk een heel karakteristiek dier, en een giraf aan de andere kant. Vele diertjes keken uit de ramen naar buiten. Mensen konden de sculptuur kopen en in een jaar tijd werden er meteen al 40.000 verkocht. Het leverde veel steun op voor het goede doel en dat deed mij erg goed". 

Corry hoopt dat ook met de verkoop van Sophietje geld beschikbaar komt voor extra zorg in het Sofia Kinderziekenhuis.

Klik hier voor het artikel in HVL pagina 3 

                                      

Stamboomonderzoek: waardevolle tijdsbesteding

Bergschenhoek - Begin december interviewde ik Nona Blijlevens die bij het uitzoeken van haar eigen familiegeschiedenis zo op dreef raakte, dat zij een historisch onderzoeksbureau oprichtte.

Samen met Nona ging ik langs bij de oude boerderij van haar familie aan de Grindweg waar op zolder nog delen van het oorspronkelijke woongedeelte zichtbaar zijn. Ook al was Nona al ver gevorderd met het speuren naar haar voorouders, het was voor haar een hele speciale ervaring om op de foto te gaan in de omgeving waar haar opa ooit gewerkt heeft.

Klik hier voor het artikel