donderdag 14 december 2017

Hans Cieremans ontroert met zijn gedichten

Bleiswijk – Al meteen bij het allereerste gedicht dat uit zijn pen vloeide, kreeg Hans Cieremans veelbelovende reacties, zoals: ‘Mooi’, ‘gevoelig’ en ‘herkenbaar’. “Het is fijn dat mensen jouw gedichten begrijpen",  zegt de dichter die vorig jaar met behulp van crowdfunding zijn nieuwste bundel ‘Vergeet-me-nietjes’ uitgaf. De inspiratiebron hiervoor komt uit de ouderenzorg. Hugo Borst noemde deze bundel ‘ontroerend goed!’

Tijdens een wandelingetje met de hond doet Hans veel inspiratie op voor zijn gedichten.

Heel toepasselijk voor deze periode zijn de kerstgedichtjes, ook uit de bundel '‘Vergeet-me-nietjes’.

Kerstvisite

Met de kerst weer naar je ouders,
want zo gaat dat elk jaar.
Eerste kerstdag naar de mijne
tweede kerstdag die van haar.
Eerste kerstdag fijn gourmetten
tweede kerstdag een konijn.
Langzaam raak ik opgeblazen,
te veel eten te veel wijn.
En de kinderen zijn lastig,
willen liever gauw naar huis
Oma zet dan de t.v. aan,
wat een uitkomst is die buis.

Opa gaat dan zitten tukken,
snurkt als een kettingzaag.
Oma vraagt: ‘Wil je nog koffie?’
en natuurlijk zeg ik: ‘Graag’.
Dan nog even liedjes zingen,
dat hoort bij de kerst nietwaar?
Oma zegt: ‘Hiervan geniet ik,
zo gezellig met elkaar.’
En dan denk ik: Wat gezellig?
'k Wil naar huis ik ben het zat.
Geforceerd gezellig wezen,
'k heb het helemaal gehad.’

Geen minuutje voor mezelf,
die verplichting elke keer.
Maar intussen weet ik nu al:
‘Volgend jaar dan ga ik weer.’
Zo verstreken vele jaren
en de kerst komt nu weer aan.
Voor het eerst hoef ik dit jaar niet
naar mijn ouders toe te gaan
'k Hoef er niet meer te gourmetten
en geen liedje dat ik zing
Opa snurkend na het eten,
is nog slechts herinnering.

Had ik nog maar die verplichting,
voelde ik maar niet de pijn,
van de tijd die voor mezelf is,
nu mijn ouders niet meer zijn.


 Opa’s kerstster

‘Ogen dicht, je mag niet kijken.
Opa, ik heb een geheim.’
Op de tafel stonden potjes,
één met glitters, één met lijm.
‘k Deed mijn handen voor mijn ogen
tot ze zei: ‘Ja kijken maar.
Opa kijk, voor jou een kerstster
gemaakt met mijn kinderschaar’.

Heel verrast heb ik die kerstster
van mijn meisje aangepakt
En ik zei: ‘Wat is hij mooi zeg
heb jij zelf die ster beplakt?’
‘Ja hoor, opa’ zei mijn kleinkind
en ik zei: ‘Wat word je groot.’
Met haar plakkerige handjes,
kroop ze trots bij mij op schoot.’

Ze vroeg mij om een verhaaltje,
ik vertelde van de ster.
Van het kindje in de kribbe,
van de wijzen van heel ver.
Tussendoor stelde ze vragen:
‘Waren alle mensen blij?
Was de ster boven de kerststal
net zo mooi als die van mij?’

‘Ja, natuurlijk’ was mijn antwoord
‘die ster scheen voor allemaal’.
‘Dat had ik wel willen zien hoor.
‘k Vind het echt een mooi verhaal.
Maar mijn kerstster is ook heel mooi,
die is echt alleen voor jou.’
Ze gaf mij een dikke pakkerd:
‘omdat ik veel van je hou’.




















Artikel Hart van Holland

Geen opmerkingen:

Een reactie posten