donderdag 10 september 2015

De appel valt niet ver van de boom




Als kind wilde ik altijd al graag naar diergaarde Blijdorp in Rotterdam. Vooral voor de olifanten, nog steeds mijn favoriete dier. Af en toe mocht ik met mijn beste vriendinnetje mee. Met mijn ouders kwam ik er in mijn beleving nauwelijks.

In de jaren vijftig was mijn vader fotograaf. Naast bruidsreportages bestond zijn werk uit het maken van familiekiekjes van bezoekers in de diergaarde met een olifant, ‘Groeten uit Diergaarde Blijdorp’. Hij pachtte in die tijd voor vijfhonderd gulden een plek in de dierentuin. In het familiearchief doken foto’s op van mijn oudere zus, zittend op een olifant, maar zo’n plaatje is van mij niet te vinden. Misschien komt juist daar mijn liefde voor Blijdorp en de dikhuiden vandaan?

Toen ik zelf moeder werd kon ik niet wachten met het aanschaffen van een abonnement zodat ik met onze jongens en hun vriendjes op de meest onmogelijke tijden(dan zie je de beesten op hun best) door de dierentuin kon struinen. De olifant bleef mij boeien. Nog steeds kan ik enorm balen van het per ongeluk ‘deleten’ van mijn reportage ‘olifanten in bad’ in de dierentuin van Boedapest, jaren geleden tijdens een stedentrip.

Mijn vader, inmiddels eenennegentig jaar, is na wat omzwervingen weer terug bij zijn oude passie, het fotograferen. Als het weer het toelaat, trekt hij er met de scooter op uit om lammetjes en broedende zwanen op de gevoelige plaat vast te leggen. Het is voor hem een mooi tijdverdrijf om de foto’s op de laptop de zetten en er verjaardagskaarten van te maken.

Zelf kreeg ik een aan fotografie gerelateerd beroep, als röntgenlaborante leerde ik alles over diafragma’s en belichting. Pas veel later kwam het fotograferen als hobby op mijn pad. Samen met mijn vader, in die tijd de tachtig al gepasseerd en net gewend aan  digitale fotografie, ging ik op zoek naar een voor mij geschikte camera.
Inmiddels is die hobby aardig uit de hand gelopen en maak ik foto’s bij de artikelen die ik schrijf voor een lokale krant. De grote uitdaging daarbij is om mensen te interviewen en tegelijkertijd fatsoenlijke plaatjes te schieten, niet altijd onder de meest ideale omstandigheden.

Mijn motto ‘Gezond nieuwsgierig en Schrijfgraag’ en mijn brede maatschappelijke interesse leveren mij keer op keer inspiratie op voor het schrijven en fotograferen.

Andrea van der Houwen

1 opmerking:

  1. Wat een leuk vehaal! Wist niet dat jij ook zo'n Blijdorp fan bent. En hoeveel Ollies heb je dan al? Groetjes, Caroline

    BeantwoordenVerwijderen